در فارسى از آن به « بيشه » تعبير مىكنيم ، سرزمينى كه نزديك « مدين » قرار داشت به خاطر داشتن آب و درختان زياد « ايكه » نام گرفت ، قرائن نشان مىدهد كه آنها زندگى مرفه ، و ثروت فراوان داشتند ، و شايد به همين دليل غرق غرور و غفلت بودند ! سپس به شرح اين اجمال پرداخته ، مىگويد : « هنگامى كه شعيب به آنها گفت : آيا تقوا را پيشه نمىكنيد » ؟ ( * ( إِذْ قالَ لَهُمْ شُعَيْبٌ أَ لا تَتَّقُونَ ) * ) . در حقيقت دعوت شعيب از همان نقطه شروع شد كه ساير پيامبران مىكردند دعوت به تقوى و پرهيزگارى كه ريشه و خمير مايه همه برنامه‌هاى اصلاحى و دگرگونيهاى اخلاقى و اجتماعى است . قابل توجه اينكه در اين داستان تعبير « اخوهم » كه در داستان صالح و هود و نوح و لوط آمده بود ديده نمىشود ، شايد به خاطر اينكه شعيب اصلا اهل مدين بود و تنها با مردم آنجا خويشاوندى داشت نه با مردم « ايكه » لذا در سوره هود آيه 84 هنگامى كه فقط سخن از « مدين » مىگويد اين تعبير آمده است : وَإِلى مَدْيَنَ أَخاهُمْ شُعَيْباً ولى چون در آيه مورد بحث سخن از اصحاب « ايكه » است و آنها با شعيب خويشاوندى نداشتند لذا اين تعبير ذكر نشده است . سپس افزود : « من براى شما رسول امينى هستم » ( * ( إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ ) * ) . « تقوا را پيشه كنيد و از خدا بپرهيزيد و مرا اطاعت نمائيد » ( كه اطاعتم اطاعت او است ) ( * ( فَاتَّقُوا اللَّه وَأَطِيعُونِ ) * ) .